هویت ملی

هویت ملی حقیقتی اصیل نیست، بلکه ساخته و پرداخته‌ی قدرت‌های سیاسی است که از دل رقابت‌ها و کشمکش‌های صاحبان زر و زور و تزویر پدید آمده است. مرزهای جغرافیایی محصول جنگ‌ها و قراردادهای تاریخی‌اند و با روایت‌ها و نمادهای دروغین تقدیس شده‌اند تا طبیعی جلوه کنند، در حالی‌که چیزی جز قراردادهای اعتباری و حتی نوعی خرافه نیستند.

از این رو، هویت ملی نمی‌تواند مبنای اخلاق و راهی برای رسیدن به کمال و سعادت بشریت باشد؛ زیرا اخلاق و انسانیت ماهیتی جهان‌شمول دارد و با ملی‌گرایی آلوده به تبعیض می‌شود. حتی اگر به دشمنی آشکار منجر نگردد، در درون هر کشور شکاف‌های قومی و هویتی می‌آفریند و در نهایت زمینه‌ی تفرقه و تجزیه‌ی کشورها را فراهم می‌سازد؛ همان‌گونه که در تاریخ شاهد تجزیه‌ی کشور بزرگ عثمانی بودیم.

برای مطالعه متن کامل، به "ادامه مطلب" مراجعه نمایید.

در نگاه قرآن، مقام عظیمی به ذوالقرنین داده شده است:
«قُلْنَا يَا ذَا الْقَرْنَيْنِ إِمَّا أَن تُعَذِّبَ وَإِمَّا أَن تَتَّخِذَ فِيهِمْ حُسْنًا» (کهف: ۸۶)

چنین جایگاهی مستلزم عصمت است؛ همان‌گونه که حضرت ابراهیم(ع) قهرمان توحید و بت‌شکنی بود و هرگز با جاهلیت سازش نکرد. بنابراین، آنچه درباره کوروش نقل شده، نشان می‌دهد او فرمانروایی زرنگ و زیرک بود و برای سلطه بر مردم به رنگ‌های گوناگون درمی‌آمد، نه شخصیتی معصوم.

برای مطالعه متن کامل، به "ادامه مطلب" مراجعه نمایید.

بررسی سند و محتوای حدیث «حُبُّ الوَطَنِ مِنَ الإِيمَانِ»

۱. سند حدیث
- عدم وجود در منابع معتبر اولیه: این عبارت در منابع حدیثی دسته اول شیعه (مانند «الکافی»، «من لایحضره الفقیه»، «تهذیب الاحکام»، «استبصار») و منابع معتبر اهل سنت (مانند صحاح سته) ذکر نشده است.

۲. چالش‌ محتوایی
- اشکال: اگر مراد از «وطن»، وطن جغرافیایی باشد، این ادعا که «دوستی وطن از ایمان است» با واقعیت ناسازگار است؛ زیرا کافران و منافقان نیز به وطن خود علاقه دارند، اما ایمان ندارند؟!

علاقه به زادگاه و همسر و فرزندان امری غریزی است و اگر تحت تربیت عقل و دین باشد موجب رشد است و الا باعث حرکت به سوی قهقرا "كَٱلْأَنْعَٰمِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ" می‌شود.

برای مطالعه متن کامل، به "ادامه مطلب" مراجعه نمایید.