بسم الله القاصم الجبارین

مدارا؟!

بزرگ‌ترین دشمن انسان جهالت است؛ به‌خصوص وقتی که انسان بخواهد در چنین باتلاقی بیشتر فرو رود. به هر حال باید دید اسلام عزیز چه نوع مدارایی را می‌پسندد.
آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است
با دوستان مروت، با دشمنان مدارا
اما آنچه امروز مشهود است، دشمنی و سختگیری بی‌جا با انقلابیون، عجز و ناله در برابر مشکلات و پیشنهاد مذاکره ذلت‌بار و تسلیم در برابر شیطان بزرگ، به‌نام «مدارا» است.
مدارا، در جای صحیح خود درست و حکیمانه است یعنی رعایت اخلاق، پرهیز از ظلم و حفظ پیمان، امری ارزشمند است؛ اما اگر به‌معنای چشم‌پوشی از جنایات دشمنان خارجی و خباثت مجرمین داخلی، عادی‌سازی خیانت و عقب‌نشینی از اصول باشد، دیگر نه تنها فضیلت نیست؛ بلکه تبديل عزت و شرف به ذلت، و درایت و بصیرت به غفلت است.

قرآن هرگز مؤمنان را به ساده‌لوحی در برابر دشمن دعوت نمی‌کند، بلکه برعکس هشدار می‌دهد: «وَدُّوا لَوْ تَكْفُرُونَ كَمَا كَفَرُوا فَتَكُونُونَ سَوَاءً»
آنان دوست دارند شما نیز کافر شوید، همان‌گونه که خود کافر شدند. و می‌فرماید: «وَدُّوا مَا عَنِتُّمْ» آنان رنج و سختی شما را دوست دارند.

هر امضا و لبخندی نشانه تعهد و دوستی نیست و هر پیشنهاد صلحی، دلیل بر حسن نیت نیست. باید دشمن فریبکار و عهدشکن را شناخت و جنایتش را اعلام کرد، نه اینکه دشمنی او را انکار و اعمالش را توجیه کنیم.
بنابراین، مدارا با پیمان‌شکن خارجی و مجرمین داخلی، موجب تکرار خیانت و افزایش جرائم و تقویت جبهه دشمن است، و نه‌تنها فضیلت نیست، بلکه خیانت به مصالح جامعه است.
بله، قرآن کریم درِ صلح را نبسته است:
«وَإِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهَا وَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ»
اما پیش از آن می‌فرماید: «وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ...»
پیام روشن است: صلح از موضع قدرت، آری؛ ولی صلح از موضع غفلت و ترس، هرگز.
مسئولی که قدرت خود را در برابر دشمن جنایتکار آمریکا و رژیم سفاک صهیونیستی کنار بگذارد یا در برابر فواحش و دواعش داخلی و مافیای اقتصادی کوتاه بیاید و تسلیم شود بعد نام آن را «مدارا» بگذارد، در حقیقت فقط نام شکست مفتضحانه خود را تغییر داده، نه واقعیت میدان را.

مؤمن می‌تواند با دشمن گفت‌وگو کند، پیمان ببندد و حتی صلح کند؛ اما عزت و شرف ملت را هرگز نباید معامله کند.
روایت قهرمانانه از یک تفاهم و صلح کاغذی و جولان دشمن آمریکایی ـ صهیونیستی در میدان واقعی، صرفاً یک توهم دون‌کیشوت‌گونه است.

مدارا نباید به جایی برسد که دشمن گستاخ‌تر شود، مجرم و خیانتکار جسورتر گردد و جبهه مقاومت به‌جای مطالبه حق، دائماً در حال توجیه ذلت باشد.
«فَلَا تَهِنُوا وَتَدْعُوا إِلَى السَّلْمِ وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ»
سست نشوید و به صلح فرا نخوانید، در حالی که شما برترید.
پس هر صلحی مقدس نیست و هر مدارا، عقلانیت نیست. گاهی اصرار بر مدارا، چیزی جز فرسایش روح جبهه مقاومت و باز کردن راه برای پیشروی دشمن نیست.
البته نباید به دشمن خارجی یا داخلی ظلم کرد:
«وَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَىٰ أَلَّا تَعْدِلُوا * اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَىٰ»

راه اسلام ناب محمدی نه بی‌رحمی است و نه ساده‌لوحی؛ بلکه عدالت همراه با اقتدار، صلح همراه با هوشیاری و مدارا همراه با عزت است.

مؤمن حق ندارد به نام اخلاق و تقوا، چشمان خود را بر خیانت ببندد؛ به نام صلح، قدرت خود را واگذارد؛ و به نام مدارا، دشمن را از دشمنی‌اش تبرئه کند.
دشمن‌شناسی، خشونت طلبی نیست؛
هوشیاری، افراط‌گری و تندروی نیست؛
اقتدار در میدان، جنگ‌طلبی نیست.

«مُّحَمَّدٌ رَّسُولُ اللَّهِ وَالَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ»

یاعلی
۲۵ مرداد ۱۴۰۵