اگر در جامعه‌ای که به نام اسلام و ولایت فقیه اداره می‌شود، همان مظاهر بی‌حجابی و فساد که در دوران طاغوت ترویج می‌شد، امروز بدون برخورد و مجازات دیده شود، این پرسش جدی در اذهان شکل می‌گیرد که پس تفاوت در کجاست؟!

نظام اسلامی برای اقامه دین برپا شده است، نه برای همزیستی مسالمت‌آمیز با منکر!

استاد آیت‌الله وفسی
۲۱ تیر ۱۴۰۵

كُنتُ كَنْزًا مَخْفِيًّا فَأَحْبَبْتُ أَنْ أُعْرَفَ فَخَلَقْتُ...
"گنجی پنهان بودم، پس دوست داشتم که شناخته شوم..."

حب ذات الهی، سرآغاز همهٔ تجلی‌هاست.

حضرت آیت‌الله وفسی

فرمود: معرفةُالنَّفسِ أنفَعُ المَعارف
"خودشناسی سودمندترینِ معارف است."

اما کدام "خود"؟
آن"منِ" وهمی، یا آن "حقیقتی" که ظهور خداست؟

حضرت آیت‌الله وفسی

ریشه ترس از حق‌گویی

حق‌گویی نیازمند دل‌کندن از دلبستگی و عشق به دنیاست.
کسانی که جان را فدای حق می‌کنند (مانند شهید فهمیده)، به راستی به خدا و وعده‌های او ایمان دارند.
آن‌ها دنیا را در ترازوی حق، سبک می‌بینند.
پس تا زمانی که دل‌مان به لذت‌های زودگذر بسته است، زبان‌مان برای گفتن حق، سنگین خواهد بود.

حضرت آیت‌الله وفسی

ارزش حقیقی سخن

"مهم این است که حرف شما عمیق، دقیق و متقن باشد. اگر این‌گونه بود، ارزش دارد."

در فضای پرزرق و برق امروز، گاهی پشتوانه‌های رسانه‌ای یا موقعیت اجتماعی، جایگزین "ارزش ذاتی سخن" می‌شود. اما معیار نهایی، اعتبار خود کلام است. سخنی که بر اساس استدلال محکم (متقن)، دقت در جزئیات و عمق در معنا باشد، حتی اگر از زبان یک فرد عادی بیان شود، ارزشمند و ماندگار است. در مقابل، سخن سست و بی‌اساس، حتی اگر از بلندپایه‌ترین شخصیت‌ها بیان شود، در درازمدت رسوا می‌شود و مردم به آن می‌خندند.

حضرت آیت‌الله وفسی