بسم الله القاصم الجبارین

صیانت

صیانت از شرافت بانوان، تنها یک مسئله فردی، خصوصی یا سلیقه‌ شخصی نیست، بلکه بخشی از جهاد فرهنگی در برابر جریان‌هایی است که به‌دنبال تضعیف هویت دینی و اخلاقی جامعه‌اند. در این میدان، حفظ عفاف و حجاب نه‌تنها پاسداری از کرامت زن مسلمان است، بلکه سنگری بنیادین در برابر نفوذ فرهنگی و استحاله تدریجی ارزش‌ها به‌شمار می‌آید.

در طول تاریخ، قدرت‌های استعماری برای تضعیف هویت دینی و فرهنگی جوامع اسلامی، از روش‌های تکراری بهره گرفته‌اند؛ رویکردی که از آن به «آندلس‌سازی» تعبیر می‌کنند، یعنی تهی‌کردن تدریجی جامعه از ایمان و هویت اسلامی، تا جایی که فروپاشی از درون رخ دهد.
در این مسیر، ابزار و دو تیغه یک قیچی برای نابودی بنیادین اسلام و مسلمین مطرح است:
نخست، حاکمان وابسته که با اتکاء به قدرت سیاسی، به مقابله مستقیم با مظاهر دین می‌پردازند؛ مثل آتاتورک و رضاشاه یا نفوذی‌ها در حاکمیت.
دوم، جریان‌هایی از عالِم‌نمایان که با ظاهر علمی یا دینی، به ارائه برداشت‌های حداقلی و گاه تحریف‌شده از معارف اسلامی اقدام می‌کنند و به‌تدریج پایه‌های اعتقادی جامعه را سست می‌سازند که متأسفانه امروزه آنان را مشاهده می‌کنیم.
این اشخاص ظاهرا وجیه، خواسته آمریکا و رژیم صهیونیستی را به‌صورت اسلامی این‌گونه مطرح می‌نمایند:
۱. عدم وجوب حجاب
۲. تقلیل حجاب به اندازه عرفی
اما در طول تاریخ بسیاری از فقهای بزرگ اسلام با استناد به قرآن، سنت و مبانی فقهی، بر وجوب حجاب تأکید کرده‌اند.

نخست، قرآن کریم به‌صراحت درباره پوشش زنان مؤمن فرمان داده و می‌فرماید: «وَقُل لِّلْمُؤْمِناتِ یَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصارِهِنَّ وَیَحْفَظْنَ فُروجَهُنَّ وَلَا یُبْدینَ زِینَتَهُنَّ إِلَّا مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَلْیَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلَىٰ جُیُوبِهِنَّ...» (نور/۳۱)
یا فرموده: «یَا أیُّها النَّبِیُّ قُل لِّأزْوَاجِكَ وَبَناتِكَ وَنِساءِ الْمُؤْمِنینَ یُدْنِینَ عَلَیْهِنَّ مِن جَلَابِیبِهِنَّ ذلِكَ أَدْنَىٰ أَن یُعْرَفْنَ فَلَا یُؤْذَیْنَ...» (احزاب/۵۹)

لحن این آیات، لحن توصیه نیست، بلکه بیانگر فرمان، دستور و الزام است؛ به‌ویژه آنکه افعال به‌کاررفته در قالب "امر" آمده‌اند و در فهم فقهی، ظهور در وجوب دارند.
دوم، در روایات اسلامی نیز حدود پوشش مشخص شده است. از جمله حدیثی که در منابع نقل شده: «المرأة کلها عورة» یعنی زن باید سراپای خود را صیانت و حفاظت نماید و در معرض نگاه نامحرم قرار ندهد. کرامت او اقتضا می‌کند که کاملا پوشیده باشد. باید توجه داشت که این تعبیر به معنای تحقیر زن نیست، بلکه ناظر به اهمیت حفظ حرمت و صیانت از جایگاه او در جامعه است.
در قرآن کریم، این واژه در معانی مختلفی به‌کار رفته است؛ از جمله: «إِنَّ بُیُوتَنَا عَوْرَةٌ» (احزاب/۱۳) که در اینجا «عورة» به معنای «آسیب‌پذیر و در معرض خطر» است. همچنین در آیه: «ثَلَاثُ عَوْرَاتٍ لَّكُمْ» (نور/۵۸) مراد، اوقات خلوت و خصوصی است.
نتیجه: مقصود این حدیث شریف، تأکید بر حفظ کامل حریم و کرامت بانوی مسلمان است.
سوم، تقریباً همه فقهای شیعه در طول تاریخ، بر "وجوب حجاب" اتفاق نظر داشته‌اند و این مسئله را از احکام روشن و تثبیت‌شده فقه دانسته‌اند. چنین اتفاق نظری نشان می‌دهد که هرگز حجاب، امری مستحب، و در حاشیه‌ یا صرفاً سلیقه‌ شخصی نبوده است (البته در مذاهب أهل سنت و حتی در ادیان یهود، مسیحیت و زرتشت نیز مسئله حجاب امری بسیار جدی است).
چهارم، تفکیک میان «عفاف» و «حجاب» به‌گونه‌ای که "حجاب" حذف شود، با روح و منطق دینی سازگار نیست. عفاف یک ارزش درونی مثل پرستش خداوند است، اما نیازمند ظهور بیرونی مانند نماز است و یکی از مهم‌ترین نمود و ظهورهای عفاف و پاکدامنیِ حقیقی در جامعه، نوع پوشش زنان پاکدامن است؛ مانند: "چادر".
پنجم، درباره استناد برخی به آیه «لَا إِكْرَاهَ فِی الدِّینِ» باید گفت، آیه شریفه ناظر به اصل اختیار و پذیرش تکوینی انسان است نه تشریعی و نه تعطیل قوانین اجتماعی. همان‌گونه که در هر جامعه‌ای قوانینی برای نظم عمومی وجود دارد، در جامعه اسلامی نیز برای سعادت و حفظ سلامت اخلاقی و... ، ضوابطی از طرف حضرت حق تعالی و رسول‌الله پیش‌بینی شده مثل وجوب نماز یا حفظ حجاب.

در نهایت، مسئله حجاب تنها یک انتخاب فردی و سلیقه شخصی نیست، بلکه با هویت دینی و سلامت فرهنگی تمام جامعه ارتباط دارد. از این‌رو، دیدگاه غالب فقهای بزرگ اسلام (تمام مذاهب) بر آن است که حجاب، حکمش واجب قطعی، مستند به قرآن و سنت است و وای به حال آن عالم‌نمایانی که حق را کتمان می‌کنند.

إِنَّ الَّذينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنزَلْنَا مِنَ الْبَيّنَاتِ وَالْهُدىٰ مِن بَعْدِ مَا بَيَّنّاهُ لِلنّاسِ فِي الْكِتَابِ أولئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَيَلْعَنُهُمُ اللاعِنُونَ

یاعلی

۲۲ تیر ۱۴۰۵