بسم الله القاصم الجبارین

اینترنت ملی

در دنیای امروز، «جنگ ترکیبی» مرزهای نبرد را از میدان نظامی به عرصه رسانه و ذهن انسان‌ها هم کشانده است. در این میدان، اینترنت دیگر یک ابزار ساده نیست، بلکه به یکی از اصلی‌ترین سلاح‌های دشمن برای تأثیرگذاری بر افکار عمومی و تضعیف انسجام ملت تبدیل شده است.

آزادسازی بی‌ضابطه اینترنت در چنین شرایط حساسی، به‌معنای گشودن مسیر نفوذ دشمن است؛ دشمنی که با تسلط بر فضای مجازی، از طریق روایت‌سازی هدفمند، ذهن و ادراک جامعه را منحرف و متزلزل می‌کند. آنچه حضرات آن را «آزادی» نامیده اند، در بسیاری موارد به ابزاری برای سلطه نرم و جنگ روانی بدل شده است.
چقدر ساده‌لوحانه است که گفته شود اتوبان را برای تخلف یک خودرو نمی‌بندند!
عالی‌جناب! این اتوبان شاهراه امن خصم زخمی و بازکردن دروازه کشور به روی دشمنان مکار برای آشوب داخلی و براندازی است؛ خصوصاً که به سبب‌ بی‌لیاقتی و تدابیر سوء، عامه مردم در فشار روزافزون گرانی و تنگناهای معیشتی هستند.
زمانی که فضای مجازی بدون مراقبت حکمرانی، در معرض جریان‌های بی‌رویه قرار می‌گیرد، دشمن می‌تواند از طریق چند محور به منافع ملی آسیب برساند:
- جنگ روانی و ساخت شکست: استفاده از شبکه‌های اجتماعی برای گسترش ناامیدی، ترویج فروپاشی ارزش‌های اسلامی و سنتی و ایجاد شکاف میان ملت و دولت.
- جنگ اطلاعاتی و فریب: انتشار اخبار جعلی و عملیات اطلاعاتی که می‌تواند منجر به آشوب‌های خیابانی، بحران‌های اقتصادی یا تصمیم‌گیری‌های غلط عمومی شود.
- نفوذ نرم و نفوذ فرهنگی: تسلط بر ذائقه و تفکر نسل جوان از طریق تولید محتوای هدایت‌شده که با هویت اسلامی و حتی ایرانی در تضاد است.
‌در چنین شرایطی، باز کردن بی‌رویه اینترنت، گویی باز کردن دروازه‌های شهر در برابر ارتش دشمن سفاک است که به جای توپ، تانک و موشک، با «اطلاعات» و «ایده» حمله می‌کند.
در مقابل، «اینترنت ملی» یک ضرورت راهبردی برای حفظ استقلال دیجیتال و امنیت ملی است. تجربه کشورهایی مانند چین، روسیه و... نشان می‌دهد که می‌توان با ایجاد زیرساخت‌های بومی و مدیریت هوشمند فضای مجازی، هم از تهدیدات کاست و هم اقتصاد دیجیتال داخلی را تقویت کرد.
مهم‌ترین مزایای این رویکرد عبارت‌اند از: حفظ حاکمیت داده، افزایش امنیت فرهنگی و رسانه‌ای، تقویت اقتصاد داخلی و امکان مدیریت مؤثر بحران‌ها. البته موفقیت این مسیر، نیازمند ارائه خدمات باکیفیت داخلی و جلب اعتماد عمومی است نه آن که قوانین را دور بزنند.
در نهایت، انتخاب پیش‌روی کشورها، انتخاب میان «وابستگی» و «استقلال» در فضای مجازی است. در عصر سلطه داده‌ها، حاکمیت بر اینترنت، بخشی جدایی‌ناپذیر از اقتدار ملی به‌شمار می‌رود.

نتیجه‌گیری: باید میان «حق استفاده از فناوری» و «استقلال و امنیتِ حیاتِ ملت شریف» مدیریت هوشمند و شرافت‌مندانه نمود. مطالبه مردم برای دسترسی بهتر به اینترنت کاملاً معقول و مشروع است، اما راه حل آن، تسلیم شدن در برابر طراحی افراد منافق و نفوذی در جنگ ترکیبی دشمن نیست.

وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِندِ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ

یاعلی

مطرح شده در ۱۴۰۵.۳.۸ - حضرت آیت‌الله وفسی