به مناسبت هفته دولت

بسم الله القاصم الجبارین

مصلح‌؟!

«وَقُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ  إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا»
خطر آنجا نیست که باطل، خود را مطرح می‌کند؛ خطر آنجاست که باطل لباس حق بپوشد و فساد، نام اصلاح بر خود بگذارد.
«وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ لَا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ قَالُوا إِنَّمَا نَحْنُ مُصْلِحُونَ * أَلَا إِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُونَ وَلَٰكِن لَّا يَشْعُرُونَ»
خطر، فقط «مفسد» نیست؛ خطر بزرگ‌تر، مفسدی است که خود را مصلح نمایش می‌دهد.
مصلح‌بودن با ادعاهای عوام‌فریب ثابت نمی‌شود؛ به صلاحیت واقعی و عملکرد اصلاح‌گرانه است. به شعارهای ساده‌لوحانه نیست؛ با تقوا و مقاومت در برابر فساد آشکار می‌گردد. با ادا و نمایشِ مردمی‌بودن، خاکی‌بودن و دلسوزی‌کردن ثابت نمی‌شود؛ بلکه در موضع‌گیری قاطع در برابر منکر، ظلم و فساد علنی خود را نشان می‌دهد.
کسی که در برابر اهل فساد لبخند می‌زند و در برابر منکر و هرزگی آشکار، بی‌تفاوت می‌ماند و حتی در بزنگاه‌، حمايت هم می‌نماید، هرگز نمی‌تواند با لفاظی و نمایش، حقیقت اعمال خود را پنهان کند.
«إِنَّ اللَّهَ لَا يُصْلِحُ عَمَلَ الْمُفْسِدِينَ»
خداوند کار مفسدان را به صلاح نمی‌آورد.
پس نمی‌توان با عنوان و منصب، موقعیت اجتماعی، حتی لباس اهل علم، یا شعار و ادعای اصلاح‌گری، حقیقت عملکرد مشهود را پنهان کرد. معیار، همان عملکرد مشهود است، نه عنوان و نامی که خودمان یا چاپلوسان بر رفتارهایمان می‌گذارند.
قطعاً جبهه حق، جبهه وادادگی، تسلیم و صلح در برابر شیطان نیست.
اسلام، دین تسلیم در برابر حضرت احدیت و پایداری در برابر ظلم و تجاوز است. مؤمن حقیقی در برابر باطل، فساد و منکر، منفعل و بی‌تفاوت نیست؛ بلکه مقتدر، استوار و مقاوم است.
حضرت حق تعالی به پیامبر اکرم(ص) می‌فرماید:
«يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ جَاهِدِ الْكُفَّارَ وَالْمُنافِقِينَ وَاغْلُظْ عَلَيْهِمْ وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ» (توبه، ۷۳؛ تحریم، ۹)
این تکرار آیه، بیانگر تأکید لزوم مجاهدت، مقاومت و قاطعیت در برابر جبهه کفر و نفاق است.
بنابراین، جهاد قرآنی خشونت بی‌ضابطه و انتقام‌جویی شخصی نيست و نه میدان تعدی؛ بلکه مقاومت و فعالیت مسئولانه در برابر دشمنی و تجاوز اهل منکر به حریم جامعه اسلامی و حفاظت از عدالت و تکلیفی الهی است.
مؤمن نباید خود را ضعیف و بی‌دفاع نشان دهد تا دشمن در او طمع خام کند و عزت، استقلال و امنیت جامعه اسلامی را به بازی بگیرد.
خطرناک‌تر از دشمن آشکار، نفاق پنهان و نفوذ است.
دشمن آشکار، خود را نشان می‌دهد؛ اما منافق، ذات پلید خویش را پنهان می‌کند و از درون ضربه می‌زند. از همین رو قرآن کریم درباره منافقان مانند کفار حربی با لحنی بسیار شدید سخن گفته و پیامبر(ص) را به مجاهدت و درشتی در برابر آنان فراخوانده است:
«يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ جَاهِدِ الْكُفَّارَ وَالْمُنافِقِينَ وَاغْلُظْ عَلَيْهِمْ»
این آیه نشان می‌دهد که در منطق قرآن، مواجهه با کفر، نفاق و فساد، عرصه سستی، وادادگی و سازش‌کاری نیست.
البته اسلام اجازه نمی‌دهد هر مخالفی را به دلخواه «منافق» بنامیم یا هر اختلافی را بهانه تعدی و خشونت قرار دهیم. تشخیص مصداق و اجرای مجازات، با مقامات صالح مسئول عدالت و قانون است.
ناچار باید بی‌پرده گفت:
گروهی که مفسد را مصلح و منافق را حق‌گو و حق‌گو را تندرو معرفی کند، معیار حق و باطل را وارونه کرده و دیر یا زود تاوان خیانتش را خواهد پرداخت.
کسی که علنی به ملت دروغ می‌گوید اما از صداقت دم می‌زند؛ حقوق آنان را درست پرداخت نمی‌کند ولی فریاد عدل علی سر می‌دهد؛ فساد مشهود را می‌بیند و بجای مبارزه، آن را توجیه کرده و یا اصلا توجّه ندارد و یا در برابر شیطان، سازش می‌کند و خود را صلح‌جو می‌نامد،
باید بداند: هرگز شعار، حقیقت را عوض نمی‌کند و عنوان‌های دروغین زیبا، واقعیت زشتی اعمال را نمی‌پوشاند؛ و عاقبت هزینه سنگین این جنایت به الله و خلق‌الله را خواهد پرداخت.

با گرامیداشت یاد و نام شهیدان رجایی، باهنر و دیگر شهدای دولت، ان‌شاءالله سرانجام جامعه ما را مردان و زنانی خواهند ساخت که حق را شناخته، خویشتن را اصلاح کرده، در برابر باطل و شیطان سر تسلیم فرود نیاورده و حق را به هیچ مصلحتی نفروخته‌اند؛ و از پرداخت هزینه در راه حق، از مال و جان گرفته تا آبرو، نهراسیده‌اند.

إنَّ اللَّه لا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتّىٰ يُغَيِّروا ما بِأَنفُسِهِمْ

یاعلی
۵ شهریور ۱۴۰۵