بسم الله القاصم الجبارین

آتش‌نشان؟!

«لَا تَتْرُكُوا الْأَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ وَالنَّهْيَ عَنِ الْمُنْكَرِ، فَيُوَلَّى عَلَيْكُمْ شِرَارُكُمْ، ثُمَّ تَدْعُونَ فَلَا يُسْتَجَابُ لَكُمْ.»
در جبهه جنگ فرهنگی، آتش بی‌عفتی و بی‌حیایی در جامعه اسلامی روزبه‌روز با شدت بیشتری گسترش می‌یابد؛ اما دریغ و درد که در برابر این آتش خانمان‌سوز، گویی حتی یک آتش‌نشانی هم وجود ندارد!
آیا نشنیده‌اید که می‌گویند:
شکست، یتیم متولد می‌شود و پیروزی، ده‌ها پدر دارد!

پرسش روشن است: متولی عفاف و حجاب کیست؟!
مسئول برخورد واقعی با کشف حجاب و برهنگی کجاست؟!
مسئول مطالبات صریح قائد شهید امت قدس‌الله‌نفسه‌الزکیه چه کسی است؟
سخنان حضرت‌آقا صرفاً یک توصیه اخلاقی نبود. وقتی حجاب قانون مصوّب است، اجرای آن بر عهده دستگاه‌های مسئول است؛ و هنگامی که قائد شهید از ضرورت حل قطعی مسئله سخن می‌فرمودند، مردم حق دارند درباره برنامه، سازوکار و مسئول اجرای آن مطالبه‌گر باشند.
از سوی دیگر، شهید آیت‌الله رئیسی نیز در مقام ریاست جمهوری با صراحت اعلام کردند: «این بساط کشف حجاب حتماً جمع خواهد شد.»

پس سؤال همچنان باقی است:
چه کسی باید این وعده‌ها را محقق کند؟ آیا این وعده‌ها فلسفه وجودی تشکیل جمهوری اسلامی ایران نیست؟!
معضل عظیم ما فقط کشف حجاب، برهنگی و روابط علنی مستهجن نیست؛ معضل اعظم، خلأ مسئولیت‌پذیری و عدم اراده حقیقی در برابر این فاجعه اسفبار است.
اما دردناک‌تر آنجاست که ما به جای برخورد با آتش، با آتش‌نشان‌های خودجوشی که از سر غیرت دینی وارد میدان مطالبه‌گری شوند برخورد نماییم! اگر نیروهای مؤمن و انقلابی از مسئولان درباره اجرای قانون عفاف، حجاب و سلامت اخلاقی جامعه مطالبه کنند، بعد با برخوردهای خشن مواجه گردند؛ و از طرف دیگر ببینند در برابر هرزگی و فساد آشکار، گاه نه‌تنها تساهل و انفعال، بلکه حتی رسماً با افتخار از تأمین امنیت برای هنجارشکنان سخن گفته می‌شود، نیروهای متعهد و روحانیت انقلابی چه پاسخ درخوری می‌توانند مطرح نمایند؟
آیا قرار است مطالبه‌گران، آمران به معروف و ناهیان از منکر، هزینه بی‌عملی مسئولان واداده را بپردازند؟ چگونه ممکن است:
برای مطالبه‌گر، داغ و درفش؛ برای هنجارشکن، مهر و محبت!

البته مطالبه ملت شریف به معنای نفی برخورد محترمانه و قانونی با شهروندان نیست حتی در جرائم مشهود؛ سخن از اقتدار حکومت اسلامی و حاکمیت قانون و اجرای واقعی و عادلانه با جرایم مشهود است.
اگر قانون مصوّب وجود دارد، باید اجرا شود؛ و اگر سیاستی از سوی نظام مقدس اسلامی و رهبری معظم آن اعلام شده، همه دستگاه‌های مسئول باید در برابر اجرای آن پاسخگو باشند.
مسئله عفاف و حجاب با شعار حل نمی‌شود – گرچه دیگر کسی شعار آنرا هم نمی‌دهد – بلکه با قانون، برنامه، مسئولیت‌پذیری، کار فرهنگیِ واقعی و نه نمایشی، و اجرای عملی قانون ان‌شاءالله حل خواهد گشت.
بنابراین مردم حق دارند بپرسند:
برنامه چیست؟ مسئول کیست؟ زمان‌بندی چگونه است؟
چرا نتیجه مطلوب حاصل نشده؟
چرا در میدان عمل شاهد گسترش روزافزون این آتش خانمان‌سوز هستیم؟! چرا اشرار حاکم شدند؟!
و چرا باید به جای مجرم با ناهیان از منکر و مطالبه‌گر انقلابی برخورد شود؟
سعدی چه نیکو و تلخ گفته است:
«چه بد مردمان‌اند، سنگ را بسته اند و سگ را گشاده.»

یاعلی
۲ شهریور ۱۴۰۵