بسم الله القاصم الجبّارین

صلح؟!

أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا  وَإِنَّ اللَّهَ عَلَىٰ نَصْرِهِمْ لَقَدِيرٌ
صلح، تسلیم در برابر تهدید، پذیرش زور و قلدری یا امضای تعهدات ذلت‌بار نیست. قرآن کریم راه صلح را نمی‌بندد، اما صلحی شرافتمندانه در کنار قدرت، عزت و آمادگی.
«وَإِن جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهَا وَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ»
بله، اگر بر فرض دشمن واقعاً به صلح گرایش پیدا کرد، راه صلح گشوده است؛ اما قرآن، پیش از آن، فرمان اقتدار و آمادگی می‌دهد:
«وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ ... تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ»
این دو آیه در کنار یکدیگر، منطق قرآن را به تصویر می‌کشد:
قدرت برای بازدارندگی؛ آمادگی برای جلوگیری از تجاوز؛ و صلح، نه از سر ضعف و ذلت پذیری، بلکه از موضع قدرت و عزت.
مسئله مخالفت با صلح یا مذاکره نیست؛ مسئله، صلح از موضع ضعف و اعتماد بی‌ضمانت به دشمن بدعهد آمریکایی صهیونیستی جنایتکار است.
بارها و بارها تجربه تاریخی نشان داده هرگاه دشمن احساس کند هزینه تجاوز ناچیز است، وسوسه تجاوز دوباره افزایش می‌یابد. صلح پایدار زمانی معنا دارد که دشمن بداند نقض عهد، تعرض و تجاوز، برای او هزینه‌ای سنگین، واقعی و بازدارنده خواهد داشت.
نسخه اسلام رحمانی یا همان ستون پنجم؟!
باید میان رحمت اسلامی و تسلیم در برابر دشمن تفاوت گذاشت.
اسلام، دین رحمت است؛ اما رحمت به معنای خلع سلاح در برابر متجاوز یا پذیرش ظلم نیست.
حضرات «اسلام رحمانی» ما را دعوت به صلح و بازگشت به تفاهم‌نامه میکنند، حتی در برابر دشمنِ متجاوز و بدعهد!
قرآن کریم خشونت‌ کور را نمی‌پذیرد و نه اسلامِ تسلیم‌ را؛ بلکه مؤمن را به عزت، مقاومت، آمادگی و عدالت فرا می‌خواند:
«وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ»
بحث ما جنگ‌طلبی نیست؛ سخن این است که صلح‌طلبی نباید به اسم رحمانیت، به ابزاری برای وادادگی تبدیل شود.
پیام صلح به دشمن، نباید به نحوی باشد که موجب برداشت ضعف در جبهه مقاومت نماید؛ و یا به فرصتی برای تجدید قوا و آماده‌سازی تجاوزهای بعدی تبدیل شود.
بنابراین تا هنگامی که تهدید جدی وجود دارد، اولویت باید حفظ آمادگی، تقویت قدرت دفاعی، افزایش هزینه سنگین برای دشمن آمریکایی صهیونیستی و بازدارندگی و جلوگیری از محاسبه غلط دشمن جنایتکار باشد.
اگر روزی با اجازه ولی امر مسلمین مذاکره‌ای شکل گرفت، مذاکره باید محصول قدرت و ایستادگی باشد، نه نتیجه ترس، فشار و فرسودگی.
صلح واقعی و مذاکره را نفی نمی‌کنیم؛ ولی مذاکره از موضع وادادگی را هم نمی‌پذیریم.
قطعا مذاکره‌کنندگان دانا، متعهد و دلسوز را پشتیبانی می‌کنیم اما ورود افراد جاه‌طلب و ساده‌لوح در این میدان مصلحت نیست.

به هر حال صلح و مذاکره هنگامی معنا پیدا می‌کند که دشمن جنایتکار بداند تجاوز و نقض عهد، برای او هزینه‌ای بسیار سنگین خواهد داشت.
«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَصَابِرُوا وَرَابِطُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ»

یاعلی
۱۱ شهریور ۱۴۰۵