بِسْمِ اللَّهِ النُّورِ

جایگاه خرافات

معیار امور ارزشی و مقدسات، متوقف بر باورهاست، و ایمانِ حق، متکی بر کشفِ واقعیت از سرابِ موهومات است.

امر حقیقی: وجودِ خداوندِ متعال، حضرتِ حجت - عج - ، بهشت و جهنم یا صفاتِ کمالی مانند: علم، شجاعت، غیرت، عفت و حیا، همگی اموری واقعی‌اند.

امر غیرحقیقی یا اعتباری سه‌گونه است:
اعتباری حقیقی: مثل نماز که آثارِ حقیقی دارد؛ بهشتِ دنیا و آخرت را می‌سازد. و مثل ظلم که جهنم‌ساز است؛ ارزش حقیقی دارد.
اعتباری صِرف: مانند شاه و گدا، ملت و دولت، پرچم و کشور در نظام عقلایی دارای ارزش جعلی است.
اعتباری گُتره: مانند نحسی عدد سیزده یا خوبی نعلِ اسب یا شانس و اقبال؛ هیچ ارزشی ندارد و جایگاهِ خرافات اینجاست.

یاعلی

مطرح شده در ۱۴۰۴.۵.۲ - حضرت آیت‌الله وفسی

بررسی سند و محتوای حدیث «حُبُّ الوَطَنِ مِنَ الإِيمَانِ»

۱. سند حدیث
- عدم وجود در منابع معتبر اولیه: این عبارت در منابع حدیثی دسته اول شیعه (مانند «الکافی»، «من لایحضره الفقیه»، «تهذیب الاحکام»، «استبصار») و منابع معتبر اهل سنت (مانند صحاح سته) ذکر نشده است.

۲. چالش‌ محتوایی
- اشکال: اگر مراد از «وطن»، وطن جغرافیایی باشد، این ادعا که «دوستی وطن از ایمان است» با واقعیت ناسازگار است؛ زیرا کافران و منافقان نیز به وطن خود علاقه دارند، اما ایمان ندارند؟!

علاقه به زادگاه و همسر و فرزندان امری غریزی است و اگر تحت تربیت عقل و دین باشد موجب رشد است و الا باعث حرکت به سوی قهقرا "كَٱلْأَنْعَٰمِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ" می‌شود.

برای مطالعه متن کامل، به "ادامه مطلب" مراجعه نمایید.

بِسْمِ اللَّهِ النُّورِ

عشق، یا همان محبت شدید و دوست داشتن مفرط، در نظر عارف سه گونه است:

عشق حقیقی: محبت بسیار بین بنده با ذات اقدس الهی؛ مانند عشق حضرت امیرالمؤمنین و حضرت اباعبدالله الحسین ـ صلوات‌الله‌علیهما ـ به حضرت احدیت - عزّوجلّ - .
الَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِّلَّهِ.

عشق مجازی: دوستی شدید بین انسان با اولیای الهی و یا اعمال نیکی که محبوب حضرت حق است؛ مانند عشق به حضرت امام علی ـ علیه‌السلام ـ و یا عشق به نماز و شهادت در راه حق.
وَحُبُّ مَحْبُوبِ اللهِ حُبُّ اللهِ.
این عشق قنطره و پلی برای رسیدن به عشق حقیقی است.

عشق دروغین (یا همان عشق حیوانی): که منشأ آن غریزه است؛ مانند علاقه به جنس مخالف، مال و منصب، یا حبّ به آشیان و دفاع غریزی از همسر و فرزند و آشیانه.
وَتُحِبُّونَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّا.
این عشق مانع سلوک و نیازمند تربیت است.

یاعلی

مطرح شده در ۱۴۰۴.۵.۲ - حضرت آیت‌الله وفسی

پاسخ حضرت استاد:

بحث در دو حیطه قابل طرح است:

۱. عالم ثبوت و واقع
در حیطه ثبوت یعنی در عالم واقع فقط ذات اقدس الهی است که قداست محض و نور مطلق است و دربرابر آن هیچ وجودی و نوری و قداستی مطرح نیست. در عالم خلقت، حضرت احدیت جاعل نور و ظلمات است. هرآنچه جنبه الهی داشته باشد نورانی و مقدس است و هرآنچه جنبه غیر الهی داشته باشد ظلمانی است.
۲. اعتبارات حقیقی:
نخست باید بدانیم که هیچ عنوانی به غیر از "اسلام" اولاً و بالذات مقدس نیست و باقی عناوین می توانند ثانیاً و به تبع مقدس باشند.
《اَلْإِسْلاَمُ يَعْلُو وَ لاَ يُعْلَى عَلَيْهِ》: اسلام از همه چیز بالاتر است و هیچ چیزی بالاتر از اسلام نیست.
پس هیچ عنوانی ذاتاً ارزشمند و مقدس نیست مثل مسجد.
بنابراین هرگاه این عناوین مقیّد و متصف به وصف "اسلام" گشت به تبع آن مقدس می‌گردند و اگر متصف به اسلام نبود یا ضد اسلامی بود امری غیرمقدس و پلید و پلشت می‌گردد.

برای مطالعه متن کامل، به "ادامه مطلب" مراجعه نمایید.