بسم الله القاصم الجبّارین

فریب جدید

همزیستی مسالمت‌آمیز با فساد؛ فریب جدید شیطان است.
هرگز انسان‌های باشرف نمی‌توانند با موجودات کثیف و خبیث، چه خارجی و چه داخلی، در برابر فساد و تباهی به صلح و سازش برسند.
در منطق قرآن کریم و مکتب اهل‌بیت(ع)، جامعه اسلامی نمی‌تواند در برابر رانت‌خواری، فساد اقتصادی، غارت بیت‌المال، قانون‌شکنی، اشاعه فحشا، برهنگی و بی‌عفتی سکوت کند و سپس این سکوت را با عنوان فریبنده «همزیستی مسالمت‌آمیز» توجیه نماید.
سخن از نفی زندگی اجتماعی با انسان‌ها نیست؛ سخن بر سر این است که فساد و جرم نباید به رسمیت شناخته شود، منکر نباید عادی‌سازی گردد و مرز میان خادم و خائن، پاک‌دست و مفسد، عفیف و مروّج فحشا نباید عمداً نادیده گرفته شود.
قرآن کریم در معرفی اسوه توحیدی حضرت ابراهیم(ع) می‌فرماید:
«قَدْ كانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ في إبْراهيمَ وَالَّذينَ مَعَهُ...»
و موضع آنان را چنین بیان می‌کند:
«إِنَّا بُرَآءُ مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دونِ اللَّهِ كَفَرْنا بِكُمْ وَبَدا بَيْنَنا وَبَيْنَكُمُ الْعَداوَةُ وَالْبَغْضاءُ أبَدًا حَتّىٰ تُؤْمِنوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ»

این آیه، منطق مرزبندی توحیدی را آشکار می‌کند؛ یعنی جامعه مؤمن حق ندارد برای تأمین رضایت اهل باطل، زنان خیابانی و یا مقامات حامی این هرزگان، مرز حق و باطل را مخدوش کند.
قرآن در جای دیگر می‌فرماید:
«وَلَا تَرْكَنوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَموا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ»
حتی میل، گرایش و تکیه‌کردن به آنان نیز مورد نهی قرار گرفته است.
پس چگونه می‌توان در برابر مفسد اقتصادی، رانت‌خوار، غارتگر بیت‌المال و قانون‌شکن و کسانی که به اسم مذاکره و صلح‌طلبی تلاش برای تسلیم در برابر کدخدا می‌کنند، بی‌تفاوت بود و نام این بی‌تفاوتی را «همزیستی مسالمت‌آمیز» گذاشت؟
قرآن تکلیف همکاری اجتماعی را نیز صریحاً مشخص کرده است:
«وَتَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوَىٰ وَلَا تَعَاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ»
همزیستی اجتماعی نمی‌تواند بهانه‌ای برای همکاری با گناه و تجاوز باشد.
جامعه اسلامی نمی‌تواند میان کسی که امانت عمومی را حفظ می‌کند و کسی که بیت‌المال را غارت می‌کند، هیچ تفاوتی قائل نشود؛ نمی‌تواند خادم و خائن، مجاهد و ظالم را در یک تراز بنشاند و سپس این بی‌تفاوتی را «اعتدال و عقلانیت» بنامد.
حضرت امیرالمؤمنین علی(ع) در فرمان تاریخی خود به مالک اشتر، درباره ضرورت تفاوت نهادن میان نیکوکار و بدکار می‌فرماید:
«وَلَا يَكُونَنَّ الْمُحْسِنُ وَالْمُسِيءُ عِنْدَكَ بِمَنْزِلَةٍ سَوَاءٍ»
«هرگز نیکوکار و بدکار در نزد تو یکسان نباشند؛ زیرا چنین کاری، اهل احسان را به احسان بی‌رغبت می‌کند و بدکاران را به بدکاری تشویق می‌نماید؛ و هر یک را به آنچه خود برگزیده و ملتزم شده است، ملزم کن.»
این، منطق حکومت علوی است:
نیکوکار و بدکار یکسان نیستند؛ خادم و خائن یکسان نیستند؛
امین و فاسد یکسان نیستند؛ پاک‌دست و رانت‌خوار یکسان نیستند؛
محجبه با مکشوفه و برهنه یکسان نیستند، مرد غیور با بی‌غیرتِ دارای دیاثت یکسان نیست.
اگر قرار باشد همه در یک سطح قرار گیرند، نتیجه چیزی جز بی‌اعتبار شدن فضیلت و تشویق فساد و مفسد نخواهد بود.
اکنون ببینیم فتنه‌گران، مفسدان و مجرمان در چه جایگاهی هستند!

«إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفَاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ»
بنابراین نمی‌توان برهنگی، بی‌عفتی و اشاعه فحشا را در جامعه عادی‌سازی کرد و سپس هرگونه اعتراض به آن را مخالف «همزیستی» دانست. قرآن نه‌تنها جامعه را به معروف فرا می‌خواند، بلکه هویت امت برتر را با امر به معروف و نهی از منکر پیوند می‌زند:
«كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ...»
پس جامعه‌ای که در آن رانت‌خوار و پاک‌دست، مفسد و خدمتگزار، خائن و امین، مروّج فحشا و پاسدار عفت بدون هیچ مرزبندی ارزشی و اجتماعی در کنار یکدیگر قرار گیرند و اعتراض به این وضعیت با عنوان «همزیستی مسالمت‌آمیز» سرکوب شود، از منطق قرآن و عدالت علوی فاصله گرفته است.
همزیستی و انسجام اجتماعی، مجوز همزیستی با فساد نیست؛
آزادی، مجوز کشف حجاب و اشاعه فحشا نیست؛
اتحاد مقدس، مجوز یکی‌دانستن مؤمن و مجرم نیست.

جامعه‌ و حکومتی که با فساد و فحشا مبارزه علنی نکند و در آن خادم و خائن یکسان باشد، نه آن جامعه مسلمان و نه آن حکومت اسلامی است.
این شعار واقعی ملت مبعوث است:
«فَاسْتَقِمْ كَمَا أُمِرْتَ وَمَنْ تَابَ مَعَكَ وَلَا تَطْغَوْا»

یاعلی
۲۳ شهریور ۱۴۰۵