چکیده‌ای از بیانات استاد آیت‌الله حامد وفسی

در جلسهٔ درس اخلاق سه‌شنبه، ۲۷ آبان ۱۴۰۴

❖﷽❖
«وَ الْقَوْلِ بِالْحَقِّ وَ إِنْ عَزَّ»

معرفت و پذیرش حق پیش‌نیاز گفتار حق است:
انسان باید با روش درست و انگیزه حقیقت‌جویانه تحقیق کند، حقیقت را بشناسد و ابتدا خودش به آن باور داشته باشد؛ تنها سخنِ درست گفتن کافی نیست. قولِ حق یعنی کشف، اعتقاد و سپس بیان حقیقت.

حق‌گویی میدان مبارزه با زر و زور و تزویر است:
قدرت‌های تاریخ همیشه با ثروت، خشونت و فریب حقیقت را سرکوب می‌کردند. ابزار مؤمن در برابر این قدرت‌ها منطق و قولِ حق است، اما با تدبیر؛ تقیه یعنی مبارزه عاقلانه نه خودکشی. شخصیت‌های مبارز تاریخ، با کمترین هزینه و بیشترین اثر، حق را زنده نگه داشته‌اند.

جامعه‌ای که به جای منطق، به قدرت و شعار تکیه کند سقوط فرهنگی دارد:
اگر مسئولان یا نخبگان بدون بصیرت و برهان سخن بگویند و خود خلاف حرفشان رفتار کنند، اعتماد عمومی فرو می‌ریزد و جامعه به استهزا، تقلید نابجا و سقوط فکری کشیده می‌شود. در برابر قدرت باید حقیقت گفته شود؛ زیرا قدرت‌ها گذرا و حقیقت ماندگار است.

پایمردی بر حق، سرچشمه عزّت است؛ حتی اگر دشوار باشد:
حق‌گویی نیازمند دل‌کندن از دلبستگی‌های دنیا و ترس‌های شخصی است. کسی که برای حق هزینه می‌دهد در نهایت عزیز می‌شود و کسی که برای راحتی از حق می‌گذرد ذلیل. خدا بر جهان ناظر و قادر است و سرانجام حق را پیروز می‌کند و اهل خدمت را یاری و ستمگران را زمین‌گیر خواهد کرد.