بِسْمِ اللَّهِ النُّورِ

رضایت

- رضایت در انسان یک حالت روانی و انفعال قلبی مثبت به امری است.

- نقش محوری ارزش فعل:
«إِنَّمَا الْأَعْمَالُ بِالنِّيَّاتِ»
«إِنَّ اللهَ تَعَالَى یحْشُرُ النَّاسَ عَلَى نِیَّاتِهِمْ».

- قصد باطنی: اگر فعل به مرحله عمل نرسد، نیت و قصد قلبی کار خیر، ثواب دارد "نِيَّةُ المُؤمِنِ خَيْرٌ مِنْ عَمَلِهِ" و قصد قلبی به گناه، خود گناه محسوب میشود. «نِيَّةُ الْکَافِرِ شَرٌّ مِنْ عَمَلِهِ».

- رضایت به فعل بد، نشانه فساد درونی عقیده و اراده است.
کسانی که به گناه رضایت میدهند، همپایه فاعلان گناه هستند:
«وَلَا تَرْضَوْا بِمَا فَعَلُوا» (به آنچه انجام داده‌اند راضی نباشید).

رضایت به فعل خوب: فعل خوب زمانی نیکوکاری شمرده میشود که با «ابتغاء مرضاة الله» (جستجوی خشنودی خدا) همراه باشد، مانند فداکاری حضرت علی(ع) در لیلة المبیت که قرآن آن را تمجید فرموده است: «وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یشْرِی نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللهِ» (بقره: ۲۰۷).

بنابراین هر شخصی به حرکت اباعبدالله الحسین ؏ راضی است حسینی و هر فردی به اعمال آمریکا و اسرائیل راضی است یزیدی است.
هرکس به اعمال شنیع مانند: خیانت به اسلام، رانت‌خواری، کشف حجاب، ترویج فساد و... رضایت داشته باشد و آن را به هر نحوی تأیید کند یا با سکوت و ترکِ فعل به آن ها کمک نماید در گناه آنان شریک است.

تقابل رضایت خالق و مخلوق
- ترجیح رضایت الهی: در تعارض بین رضایت مردم و خدا، رضایت خدا مقدم است. امام رضا ؏ : «مَنْ أَرْضَی الْخَالِقَ لَمْ یُبَالِ بِسَخَطِ الْمَخْلُوقِ» (کسی که خشنودی خالق را بجوید، به خشم مخلوق اعتنا نمیکند).
- امام حسین ؏ : «مَنْ طَلَبَ رِضَی النَّاسِ بِسَخَطِ اللَّهِ وَکَلَهُ اللَّهُ إِلَی النَّاسِ» (هر کس با خشم خدا به دنبال رضایت مردم باشد، خدا او را به مردم واگذار میکند).

یاعلی

مطرح شده در ۱۴۰۴.۵.۱۵ - حضرت آیت‌الله وفسی