بسم الله القاصم الجبارین

وزارت ارشاد!

الَّذینَ إِن مَکَّنّاهُم فِی الأَرضِ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّکاةَ وَ أَمَروا بِالمَعروفِ وَ نَهَوا عَنِ المُنکَرِ

در شرایطی که کشور با جنگی ترکیبی و چندلایه روبه‌روست، دیگر نمی‌توان میدان نبرد را به مرزهای جغرافیایی محدود دانست؛ این جنگ، ذهن، باور، سبک زندگی و هویت جامعه را هدف گرفته و «فرهنگ» نیز خط مقدم جبهه است. در چنین وضعیتی، هرگونه سستی یا وادادگی در این میدان نبرد، سایر میادین جنگ را نیز دچار آسیب می‌کند. بر اساس قانون، هدایت این جبهه در بخش دولتی بر عهده وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است؛ اما پرسش بنیادین اینجاست که این مسئولیت تا چه اندازه به‌درستی تحقق یافته است؟!

قانون‌گذار وظایفی روشن برای این وزارتخانه تعیین کرده است: رشد فضائل اخلاقی بر پایه ایمان و تقوا، حفظ استقلال فرهنگی، مقابله با نفوذ فرهنگ بیگانه و گسترش فرهنگ و هنر اسلامی؛ این‌ها صرفاً شعار نیستند، بلکه تکالیف صریح حاکمیتی هستند که باید در جامعه تحقق یابند.

بر این اساس، عفاف و حجاب به‌عنوان شاخص مهم فرهنگ دینی، نماد هویت ایرانی اسلامی است و نیازمند ارزیابی جدی است؛ زیرا فاصله نجومی موجود با معیارهای دینی و فرهنگی را نمی‌توان صرفاً ناشی از تحولات معمولی دانست، بلکه باید آن را حاصل تهاجم مستمر فرهنگی دشمن و ضعف شدید در سیاست‌گذاری، اجرا و نظارت فرهنگی ارزیابی کرد.

این پرسش اساسی و تعیین‌کننده پیش روی همه مسئولان، کارگزاران و مردم قرار دارد: آیا صاحبان منصب و مردم باید تابع دین الهی باشند، یا این دین الهی است که باید تابع خواست و سلیقه مسئولان و جریان‌های اجرایی قرار گیرد؟! اگر معیار، دین و قانون برخاسته از آن است، پس هیچ مصلحت‌اندیشی نمی‌تواند جایگزین تکلیف الهی شود.

قائد شهید امت قدس‌الله‌نفسه‌الزکیه با صراحت هشدار دادند: «کشف حجاب، حرام شرعی و حرام سیاسی است؛ خیلی از کسانی که کشف حجاب می‌کنند، توجه ندارند که چه کسی پشت این سیاستِ رفع حجاب و مبارزه با حجاب است. جاسوس‌های دشمن، دستگاه‌های جاسوسی دشمن، دنبال این قضیه هستند. اگر بدانند، حتماً نمی‌کنند.»

این فرمایشات، نشان می‌دهد که مسئله حجاب صرفاً یک موضوع شخصی یا سلیقه‌ای نیست، بلکه به‌طور مستقیم با امنیت فرهنگی و حتی امنیت ملی و مقاومت اسلامی در منطقه گره خورده است.

شهید آیت‌الله بهشتی: «زندگی انسان تاکنون بدون زور سامان پیدا نکرده... اجازه می‌دهید عین این مطلب را در رابطه با دزدها عمل کنیم؟! یعنی بگوییم: ای پاسدارها، پاسبان‌ها شب‌ها بروید در منزل بخوابید، ما با رادیو و تلویزیون دزدها را اقناع می‌کنیم که دیگر دزدی نکنند و قبل از اینکه اقناع کنیم، زور به کار نمی‌بریم؟! اجازه می‌دهید؟! چه فرقی می‌کند؟! این دزد مال است و خانمی که خودآرا است دزد سلامت اخلاق مردان است! هم اقناع و هم قدرت؛ مدیریت باید با هر دو باشد، یعنی اقناع بدون قدرت به درد نمی‌خورد.»

این سخنان به‌روشنی نشان می‌دهد که اداره جامعه دینی، نیازمند هم‌زمانی جهاد تبیین و اجرای قاطع قانون است و غفلت از هر یک، موجب آسیب‌های جبران‌ناپذیر خواهد شد.

با وجود تصریح قانون، تأکیدات رهبری و دیدگاه اندیشمندان انقلاب، این پرسش باقی است که چرا در عرصه فرهنگ عمومی شاهد عقب‌نشینی دائمی - مانند بنی‌صدر در برابر صدام - در اجرای حدود الهی هستیم و آیا این وضعیت با مأموریت‌های قانونی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و دیگر نهادها سازگار است؟!

آیا این فاجعه اسفبار کشف حجاب و برهنگی محصول ندانم‌کاری است یا خیانت؟! خصوصاً با وجود حمایت عظیم مردمی در حضور شبانه در خیابان، تشییع خارق‌العاده رهبر شهید و راهپیمایی عظیم اربعین، دیگر هیچ عذری پذیرفته نیست.

اگر این وزارتخانه مسئول «رشد فضائل اخلاقی»، «صیانت فرهنگی» و «مقابله با نفوذ فرهنگی بیگانه» است، باید آثار این مسئولیت در کف جامعه آشکار باشد، نه اینکه فاصله میان قانون و واقعیت روزبه‌روز افزایش یابد.

به هر حال، همه‌ی ما در پیشگاه خداوند قهار و شدیدالعقاب به اندازه قدرت و توانایی، مسئول هستیم.

إِنَّ اللَّهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ يُغَيِّرُوا مَا بِأَنفُسِهِمْ

یاعلی

۱۲ مرداد ۱۴۰۵