بسم الله القاصم الجبّارین

سود؟!

وقتی گناهان آشکار شد، و تشویق گردید، در منظر عمومی به نمایش درآمد و سپس به‌جای مقابله با فساد، برایش تبلیغ و توجیه ساخته می‌شود؛ و حتی به نیروهای مؤمن توصیه می‌شود که امر به معروف و نهی از منکر را به‌گونه‌ای انجام دهند که اهل فساد هیچ ناراحتی و احساس ناخوشایندی نداشته باشند، الآن فقط با خطای ساده یک ابله! مواجه نیستیم؛ با فاجعه‌ای اسفبار و فرآیندی مهلک در جهت عادی‌سازی منکر و در نهایت سقوط شرافت انسانی مواجهیم.
«إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَن تَشِيعَ الْفَاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ»
خطر فقط ارتکاب فحشا نیست؛ قرآن حتی کسانی را که اشاعه و گسترش فحشا در جامعه مؤمنان را می‌پسندند، به عذاب الهی تهدید می‌کند.

باید بی‌تعارف پرسید:
چه کسی از شکستن حریم‌های شرعی سود می‌برد؟
چه کسی از نمایش گناه، مخاطب و شهرت می‌گیرد؟
چه کسی از تشویق و ترویج فحشا، سرمایه اجتماعی، رسانه‌ای یا سیاسی می‌سازد؟
و چه کسی از سکوت در برابر منکرات، برای خود هزینه کمتر و آسایش بیشتر در دوران مسئولیت می‌خرد؟
فردی که آگاهانه حریم‌های شرعی و قانونی جامعه را می‌شکند، ممکن است انگیزه‌هایی همچون شهرت، جلب توجه، کسب درآمد، اعتراض سیاسی یا نمایش استقلال فردی داشته باشد؛ اما خطر بزرگ‌تر آنجاست که دیگری برای این رفتار کف بزند، آن را توجیه و تبلیغ کند و قبح آن را در جامعه بشکند.
زیرا گاهی هدف فقط انجام یک گناه و جرم نیست؛ هدف، تغییر معیارهای ارزشی جامعه است؛ اینکه جامعه به جایی برسد که دیگر با دیدن گناه، احساس زشتی و انزجار نکند و آنچه دیروز منکر بود، امروز عادی و فردا ارزش تلقی شود.
«وَلَا تَعَاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ»
جامعه مؤمن نمی‌تواند در مقابل گناه و تجاوز به حدود الهی بی‌تفاوت بماند؛ پس آن که بی‌تفاوت است، اصلا مؤمن نیست.
حضراتی که مسئولیت پاسداری از قانون، اخلاق عمومی و مصالح جامعه اسلامی را پذیرفته‌اند، نمی‌توانند پشت واژه‌هایی مانند «مصلحت»، «کار فرهنگی» و «هزینه سیاسی» پنهان شوند.
اگر قانون و ارزش‌های پذیرفته‌شده جامعه فقط زمانی اجرا شوند که اجرای آنها هیچ هزینه‌ای برای حضرات نداشته باشد، دیگر سخن از حکمرانی بر مدار تکلیف نیست؛ سخن از مصلحت‌اندیشی و منفعت‌طلبی است.

هشدار: «كَانُوا لَا يَتَنَاهَوْنَ عَن مُّنكَرٍ فَعَلُوهُ  لَبِئْسَ مَا كَانُوا يَفْعَلُونَ».
جامعه‌ای که منکر را ببیند و از ترس، مصلحت‌اندیشی یا منفعت‌طلبی، در برابر آن سکوت کند و هیچ‌کس دیگری را از منکر بازندارد، به‌تدریج شرافت اخلاقی و قدرت مقاومت در برابر فساد را از دست خواهد داد.
اینجا باید صریح گفت:
اگر حضرات ببینند و براحتی در برابرش سکوت کنند؛
چه کسی در نهایت برنده این میدان خواهد بود؟!
فتنه و فساد اجتماعی، هنگامی که گسترش یابد، فقط دامن آغازکنندگان آن را نمی‌گیرد؛ آتش آن می‌تواند همه جامعه را دربرگیرد.
اگر این مسیر ادامه یابد، خطر آن است که اسلام ناب محمدی در میدان، جای خود را به قرائتی از اسلام بدهد که در برابر فساد، ظلم و انحراف، به بهانه مصلحت و آرامش، سکوت می‌کند؛ همان خطری که حضرت امام خمینی(ره) از آن با تعبیر اسلام آمریکایی یاد می‌فرمودند.
نباید پاسخ، سکوت کسانی باشد که می‌دیدند، می‌توانستند و مسئولیت داشتند؛ اما ترجیح دادند هزینه ندهند!

«وَقِفُوهُمْ إِنَّهُم مَّسْئُولُونَ»
همه‌ی ما در پیشگاه خداوند، در برابر مسئولیت‌ها و تکالیف خویش مورد سؤال و مؤاخذه قرار خواهیم گرفت؛ و ترک امر به معروف و نهی از منکر، کوتاهی در انجام اقدامات لازم و بالاتر از آن، خیانت به مصالح اسلام و مسلمین، مسئولیتی سنگین در پیشگاه خداوند شدیدالعقاب خواهد بود که کیفر آن، در صورت عدم توبه، عذاب و مجازات شدید و ابدی است.

والسلام علی من اتبع الهدی
یاعلی
۱۸ شهریور ۱۴۰۵