بسم الله القاصم الجبّارین

غفلت!

جنگ، عذرِ چهار دهه غفلت نیست! اگر امروز کار به جایی رسیده است که در برخی اماکن عمومی، مانند مترو، گزارش‌هایی از رفتارهای جنسی فجیع، مستهجن و هنجارشکنانه منتشر می‌شود، دیگر نمی‌توان مسئله را صرفاً به جرم «کشف حجاب» تقلیل داد؛ اینجا سخن از شکستن تدریجی مرزهای اخلاقی جامعه و حدود الهی است؛ حدودی که ملت برای تحقق آنها ده‌ها هزار شهید تقدیم کرده است.
در چنین شرایطی، سخنان برخی خواص قابل تأمل است که فرموده‌اند: «به دلیل شرایط جنگ، فعلاً نمی‌توانیم آن‌طور که باید وارد مسأله حجاب شویم.»
اما یک سؤال جدی باقی است:
عالی‌جناب! جنگ فعلی، هرچند ممکن است اولویت‌ها را تغییر دهد، اما جنگ پدیده‌ای متعلق به همین دو سال اخیر است؛ پس چهار دهه پس از پایان جنگ تحمیلی اول چه؟!
اگر قرار بود جنگ مانع پرداختن به حجاب و عفاف باشد، چرا در دهه‌های پس از جنگ، که کشور در شرایط جنگی قرار نداشت، برای جلوگیری از این روند، آن‌گونه که باید و شاید اقدام نشد؟
آیا باید بازهم وقت‌کشی کنیم تا بی‌حجابی به برهنگی، برهنگی به قبح‌زدایی از روابط جنسی، و قبح‌زدایی به رفتارهای علنی و فجیع در فضای عمومی برسد و سپس بگوییم شرایط برای ورود مناسب نیست؟

«وَلَا تَقْرَبُوا الزِّنَىٰ إِنَّهُ كَانَ فَاحِشَةً وَسَاءَ سَبِيلًا»
تعبیر قرآن فقط «زنا نکنید» نیست؛ می‌فرماید: «به زنا نزدیک نشوید.» یعنی جامعه مؤمن باید پیش از رسیدن فساد و فحشا، راه‌های منتهی به آن را بکلی مسدود کند، نه اینکه با غفلت و انفعال، آنها را هموار سازد.
و از همه مهم‌تر جنگ نظامی و اقتصادی، نباید بهانه‌ای برای تعطیل شدن جبهه فرهنگی باشد.
کشوری که برای دفاع از مرزهای جغرافیایی خود هزینه می‌دهد، اگر از مرزهای اخلاقی و فرهنگی خود غافل شود، ممکن است دشمن را پشت مرزها شکست دهد؛ اما خدای ناکرده، در درون جامعه، بخشی از میدان را به دشمن مکار واگذار کند و زمینه شکست کامل در برابر او را فراهم سازد.

«وَاتَّقُوا فِتْنَةً لَا تُصِيبَنَّ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنكُمْ خَاصَّةً»
آتش فساد اجتماعی، هنگامی که گسترش یابد، دیگر به فرد یا گروه خاصی محدود نمی‌ماند؛ دامن همه افراد جامعه را خواهد گرفت.
بنابراین امروز سؤال فقط این نیست که:
چه کسی این جرایم را انجام می‌دهد؟
سؤال مهم‌تر این است:
چه کسی سال‌ها فرصت داشت؟
چه کسی مسئولیت داشت؟
چه کسی خطر را می‌دید؟
و چرا پیش از رسیدن جامعه به این مرحله، اقدام مؤثر و مستمر انجام نشد؟
این پرسش‌ها، پرسشِ انتقام یا صرفاً تعیین مقصر نیست؛ بحثِ مسئولیت ما برای جبران تجربه غفلت چهل‌ساله است.
و پاسخ آن را نمی‌توان تا پایان جنگ، پایان بحران، پایان دولت یا پایان دوره مسئولیت فلان و بهمان به تعویق انداخت.

«وَقِفُوهُمْ إِنَّهُم مَّسْئُولُونَ»
ناگزیر روزی همه‌ی ما باید در دادگاه الهی بایستیم و پاسخ دهیم؛ نه فقط کسی که مرتکب فحشا و منکر شده است، بلکه هرکس که در برابر مسئولیت خود می‌توانست اقدام کند و نکرد.
جنگ، مسئولیت دفاع از کشور را سنگین‌تر می‌کند؛ اما مسئولیت دفاع از ایمان، خانواده و اخلاق جامعه را ساقط نمی‌کند.
اگر امروز برای دفاع از مرزهای جغرافیایی باید ایستاد، برای دفاع از شرافت انسانی و اسلامی نیز باید ایستاد.
از مرزهای کشور با سلاح پاسداری می‌شود؛
اما مرزهای شریعت مقدسه، اجرای قانون و تعالی اخلاق با ایمان و غیرت دینی، قبول تکلیف، بصیرت و اقدام عاجل حفاظت می‌گردد.
البته قطعا تأخیر، رهاسازی و وادادگی در این جبهه نبرد فرهنگی، هزینه‌ای به‌مراتب سنگین‌تر از آنچه امروز تصور می‌کنیم بر جامعه تحمیل خواهد کرد؛ هزینه‌ای که شاید فردا جبران خسارت آن دیگر ممکن نباشد.
«إِنَّ اللَّهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ يُغَيِّرُوا مَا بِأَنفُسِهِمْ»

یاعلی
۱۸ شهریور ۱۴۰۵