بسم الله القاصم الجبارین

جبران شکست

«الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ»
با قدردانی و تشکر فراوان از آغاز حرکت جدید فراجا، ۴۸ سال از پیروزی و بدست آوردن قدرت و حاکمیت در انقلاب اسلامی و با وجود بودجه‌های کلان، نهادهای متعدد و ده‌ها دستگاه فرهنگی و تبلیغاتی میگذرد.
اما امروز باید پرسید:
اگر پس از نزدیک به نیم قرن، فساد، بی‌عفتی و مظاهر برهنگی در فضای عمومی جامعه در حال گسترش و عادی‌شدن است، پس این همه امکانات، بودجه و مسئولیت برای چیست؟!
متأسفانه در میان ما هستند کسانی که دوست دارند فساد و فحشا را در جامعه اسلامی گسترش دهند:
«إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفَاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنتُمْ لَا تَعْلَمُونَ»

قائد شهید امت در ۱۷ اسفند ۱۳۹۶ صریحاً فرمودند:
«آن کاری که در ملأ انجام می‌گیرد، در خیابان انجام می‌گیرد، یک کار عمومی است، یک کار اجتماعی است... برای حکومتی که به نام اسلام بر سرِ کار آمده است تکلیف ایجاد می‌کند... حرام کوچک و بزرگ ندارد؛ آنچه حرام شرعی است نبایستی به‌صورت آشکار در کشور انجام بگیرد ...آنچه در مقابل چشم مردم است، در محیط جامعه است، حکومت اسلامی ـ مثل حکومت امیرالمؤمنین، مثل حکومت پیغمبر ـ وظیفه دارد در مقابل آن بایستد.»
پس جای هیچ ابهامی نیست که جمهوری اسلامی در برابر حرام علنی، تکلیف و وظیفه قطعی دارد.
حالا به معیار غیرت دینی حضرت امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام بنگریم: هنگامی که خبر رسید سپاه معاویه به زنی ذمی تعرض کرده و خلخال و زیور او را به غارت برده است، فرمودند: «اگر مسلمانی از این حادثه از شدت تأسف بمیرد، مورد ملامت نیست؛ بلکه مرگ او در نظر من سزاوار است.» (خطبه ۲۷ نهج‌البلاغه)
باید برای ظلم، چنین غصه خورد؛ اما امروز چگونه ممکن است در برابر این ظلم فراگیر و مظاهر علنی فساد، بی‌عفتی و برهنگی، مسئولان متعهد نه فریادی برآورند، نه نگرانی جدی ابراز می‌کنند و نه در برابر این وضعیت، احساس تکلیف شرعی و حکومتی دارند؟!
اگر جمهوری اسلامی ـ به تصریح رهبر شهید ـ در برابر حرام آشکار تکلیف دارد، پس این سؤال پابرجاست:
آیا پس از ۴۸ سال، هنوز زمان کافی برای تحقق روشن‌ترین احکام اجتماعی اسلام فراهم نشده است؟! بالاخره چه وقت قرار است به تکلیف شرعی خود عمل کنید؟! آیا با وجود این همه امکانات و نیم قرن زمان، پذیرفتنی است منکر در عرصه عمومی روزبه‌روز گسترده‌تر شود؟ دیگر نمی‌توان همه چیز را با شعارهای دروغین مانند «باید کار فرهنگی کرد» توجیه کرد.
بله دشمن فعال است؛ تردیدی نیست، اما سؤال اصلی این است: در این مدت حضرات در برابر این دشمن فرهنگی چه کرده اند؟!
امروز با حضور میلیونی، بهانه عدم حمایت مردمی پذیرفته نیست؛ تقاضای مستمر نیم قرن بر ضرورت اجرای مسئولانه شریعت و قانون است.
وقت گزارش‌سازی، جلسه پشت جلسه و پاس‌کاری مسئولیت، گذشته است؛ اکنون وقت عمل به شریعت و فرمان رهبری - مد ظله‌العالی - در مبارزه با انواع فساد است.
البته نباید از خطر جریان نفاق غافل شد:
«الْمُنَافِقُونَ وَالْمُنَافِقَاتُ بَعْضُهُم مِّن بَعْضٍ  يَأْمُرُونَ بِالْمُنكَرِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمَعْرُوفِ...»
در مبارزه با فساد، تنها با مظاهر فساد مواجه نیستیم؛ گاهی عامل اصلی، کسانی‌ هستند که با ظاهر موجه، اما با عملکردی مخرب، منکر را عادی و معروف را منزوی می‌کنند.
باید منکر را به‌درستی شناخت، عوامل و زمینه‌های تقویت و گسترش آن را شناسایی و مسئولانه برای نابودی آن اقدام کرد؛ و همه مسئولان، باید بدانند که در برابر این وضعیت، نه‌تنها در برابر مردم و حقوق آنان، بلکه در برابر خداوند متعال در روز قیامت نیز مسئول‌اند و نمی‌توانند با سکوت، توجیه و بی‌عملی، از مسئولیت خود در برابر گسترش و عادی‌شدن منکر فرار کنند.
«يَا بُنَيَّ أَقِمِ الصَّلَاةَ وَأْمُرْ بِالْمَعْرُوفِ وَانْهَ عَنِ الْمُنكَرِ وَاصْبِرْ عَلَىٰ مَا أَصَابَكَ  إِنَّ ذَٰلِكَ مِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ»

یاعلی
۱۹ مرداد ۱۴۰۵