بسم الله القاصم الجبّارین

حجاب؛ مسئولیت حکومت

«وَمَن يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ»
حجاب، پیش از آنکه موضوعی سلیقه‌ای، اجتماعی یا سیاسی باشد، حکم صریح شرع و از حدود الهی است. وقتی منکر به‌صورت علنی در جامعه ظاهر می‌شود، امر به معروف و نهی از منکر نیز نمی‌تواند قربانی مصلحت‌اندیشی، ترس، عافیت‌طلبی یا بی‌عرضگی مسئولان شود.
قائد شهید امت، حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای ـ قدس‌الله‌نفسه‌الزکیه ـ صریح و بی‌ابهام فرمودند: «کشف حجاب حرام شرعی است، حرام سیاسی است.»

پس سخن روشن است: نه می‌توان حکم خدا را انکار کرد، نه قانون مصوب را تعطیل و نه منکر علنی را به نام «انسجام اجتماعی»، «شرایط جنگ» یا هر عنوان دیگری به رسمیت شناخت.
خدای متعال می‌فرماید: «الَّذِينَ إِن مَّكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنكَرِ»
این آیه، مسئولیت جامعه مؤمن و به‌ویژه حکومت اسلامی برخوردار از قدرت را روشن می‌کند: اقامه معروف و جلوگیری از منکر، بخشی از مسئولیت حکومت اسلامی است؛ نه امری تشریفاتی و قابل تعطیل.
شهید آیت‌الله رئیسی بر اساس فرمایشات امام شهید، بر ضرورت جمع‌شدن بی‌حجابی تأکید داشتند و منطق ایشان، پذیرش بی‌حجابی نبود.
امروز باید این حقیقت را با صدای بلند گفت:
جنگ با آمریکا و رژیم صهیونیستی، هرگز مجوز عقب‌نشینی از احکام اسلام نیست.
اگر دشمن خارجی حمله می‌کند، پاسخ آن تسلیم در برابر فساد آشکار داخلی نیست. نمی‌توان به بهانه جنگ، فشار اقتصادی، تهدید خارجی یا توطئه دشمن، در برابر منکر علنی سکوت کرد.
مبارزه با دشمن خارجی و پاسداری از حجاب و عفاف، دو جبهه متعارض نیستند.
اتفاقاً یکی از خطرناک‌ترین خطاها آن است که تصور شود برای مقابله با دشمن خارجی باید در برابر «سربازان فرهنگی دشمن» در داخل سکوت کرد و فساد و فحشای علنی را تحمل نمود.
نه سازش با دشمن خارجی؛ نه تسلیم در برابر منکر داخلی.

نه عقب‌نشینی از حکم خدا؛ نه بی‌قانونی و اقدامات خودسرانه.
نه عافیت‌طلبی مسئولان؛ نه رفتارهای بی‌قاعده و خلاف شرع و قانون.
امر به معروف و نهی از منکر باید حکیمانه، شرعی، قانونی، مؤثر و مسئولانه باشد؛ اما «حکمت و مصلحت واقعی» هرگز به معنای تعطیلی فریضه دینی نمی‌باشد و مطالبه اجرای «قانون مصوّب» هرگز به معنای بی‌اعتنایی به شرایط جنگی و مشکلات اقتصادی نیست.
درباره ولایت فقیه نیز مسأله روشن است: هرگاه ولیّ فقیه در چارچوب اختیارات شرعی خود، حکم حکومتی یا دستور رسمی لازم‌الاتباع صادر کند، اطاعت از آن در محدوده موضوع، ضرورت و مدت اعتبار حکم، تکلیف شرعی است. با زوال موضوع یا پایان ضرورت نیز حکم ثانوی، در همان محدوده، موضوعیت خود را از دست می‌دهد.

بنابراین، راه ملت مبعوث روشن است:
مقاومت در برابر جنایتکاران آمریکایی صهیونیستی؛
تلاش واقعی و غیرنمایشی برای حل مشکلات اقتصادی؛
اجرای حکم خدا؛
اجرای قانون مصوب؛
امر به معروف و نهی از منکر؛
مسئولیت‌پذیری و تعهد حقیقی؛
و ایستادگی هم‌زمان در برابر تجاوز دشمن خارجی و فساد علنی داخلی.

اگر کسانی امروز می‌گویند «نمی‌شود»، «نمی‌توانیم» و «باید کوتاه بیاییم»، باید پرسید: پس فرق حکومت اسلامی با حکومت طاغوت یا غیر اسلامی چیست؟!
ملت باشرف و مؤمن برای اجرای حکم خدا، انقلاب کرد و با فشار دشمن، از ارزش‌های الهی خود، عقب‌نشینی نمی‌کنند.
قدرت نظامی دشمن خارجی نباید بهانه خاموش‌کردن چراغ غیرت دینی در داخل شود.
«وَقُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ  إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا»

یاعلی
۲۵ شهریور ۱۴۰۵