بسم الله القاصم الجبّارین

التماس؟!

صلح پایدار، شرافتمندانه و عاقلانه خوب است؛ اما التماس برای صلح از جنایتکار، هرگز!
آمریکا دشمنی خود را با ملت ایران بارها نشان داده است. مذاکره باید ابزار تأمین منافع ملت شریف ایران باشد، نه وسیله جلب رضایت یا نجات دشمن از گرفتاری‌های داخلی.
آیا قرار است تجربه‌های تلخ گذشته دوران حسن روحانی و ظریف تکرار شود؟! باید صریح پرسید: آیا قرار است دوباره در برابر وعده‌های آمریکا، ذخایر راهبردی اورانیوم غنی‌شده را کاهش دهیم، غنی‌سازی را محدود کنیم و امثال مراکز هسته‌ای اراک را محدود کنیم و سپس چشم به تعهدات طرف مقابل بدوزیم؟! اشتباه را دوباره تکرار نکنیم!
«مَن جَرَّبَ المُجَرَّبَ حَلَّتْ بِهِ النَّدامَةُ.»
غنی‌سازی فقط چند کیلو اورانیوم نیست؛ دانش، فناوری، نیروی انسانی، زیرساخت و قدرت چانه‌زنی یک ملت است. آن را با تهدید و یا وعده و لبخند سیاسی معامله نکنیم.
امروز نیز اگر قرار است از تنگه هرمز به‌عنوان اهرم قدرت ملی سخن بگوییم، باید به دستور و موضع صریح رهبری معظم انقلاب - مدّظله‌العالی - درباره آن پایبند باشیم؛ قدرت راهبردی کشور نباید در پای مذاکره پیشاپیش واگذار شود.
انقلابی‌بودن با تکرار شعار در سخنگاه ثابت نمی‌شود؛ با حفظ دستاوردهای انقلاب در میدان عمل ثابت می‌شود.
اگر از مقاومت بگوییم، اما همان نسخه محدودسازی غنی‌سازی و داستان اراک را تکرار کنیم، این مقاومت نیست؛ شعاردرمانی است.
ملت ایران مذاکره‌کننده‌هایی می‌خواهد که قدرت عظیم ملت را معامله نکند؛ باید بدانیم قدرت حقیقی به ایمان و غیرت دینی ما است و این قدرت، پشتوانه مذاکره است.
صلح را از موضع قدرت مطالبه می‌کنیم، نه از موضع وادادگی و سازش‌.
مذاکره قدرتمندانه، آری؛ اما التماس به جنایتکار، هرگز.
صلح پایدار می‌خواهیم؛ اما نه به قیمت تسلیم.
آنچه با خون شهدای بزرگ، دانش، مجاهدت و هزینه سنگین مقاومت ملل مقاوم منطقه به دست آمده، نباید در برابر تهدید یک جنایتکار و یا چند وعده فریبنده و بزک‌کردن افراد پست معلوم الحال، واگذار شود.
إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ يَنْصُرْكُمْ

یاعلی
۳ مهر ۱۴۰۵