بِسْمِ اللَّهِ النُّور
التزام
در جامعه‌ای که بر محور ایمان و شریعت استوار است، قانون نه زنجیری برای انسان، بلکه ضامن آزادی حقیقی و عدالت الهی است. اجرای قانون الهی و التزام به نظم شرعی، نشانه‌ی بندگی خدا و پاسداشت خون پاک شهیدانی است که برای برپایی حاکمیت اسلام جان خویش را تقدیم کردند.
《يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ》
این آیه، اساس نظم دینی و مشروعیت اجتماعی را در اطاعت از قانون الهی و حاکمیت مشروع بیان می‌کند.
با این حال، امروز یکی از تلخ‌ترین آسیب‌های فرهنگی و مدیریتی ما قانون‌گریزی و بی‌اعتنایی به شریعت و قانون است؛ از مدیران ارشد تا معلمان و حتی والدین.
وقتی مسئولان خود را فراتر از قانون می‌پندارند، معلم به سلیقه‌ی شخصی عمل می‌کند و خانواده به شریعت یا قانون بی‌اعتناست، چگونه می‌توان از نسل جوان انتظار داشت که به قداست شریعت و حرمت قانون ایمان بیاورد؟
بی‌تردید، بی‌قانونی و بی‌عدالتی، آفت ایمان و عامل زوال جامعه است.
از سوی دیگر، رسانه‌ها، چهره‌های مشهور و جناح‌های سیاسی نیز – به‌جای پاسداری از ارزش‌های دینی – درگیر منافع جناحی و رقابت‌های مادی شده‌اند. آنان با تمسخر ارزش‌ها و توجیه بی‌قانونی، زمینه‌ی تضعیف شریعت را فراهم کرده‌اند.
دردناک‌تر آن‌که گاه قانون‌های مصوب مجلس شورای اسلامی، پس از تأیید شورای نگهبان، به‌راحتی کنار گذاشته می‌شود؛ و این، به‌معنای بی‌اعتبار شدن قانون در نگاه جامعه است. وقتی قانون، آن هم بر پایه‌ی ضوابط شرعی و قانونی تصویب شده، نادیده گرفته می‌شود، دیگر سنگ روی سنگ بند نخواهد شد.
حضرت امام خمینی (ره) فرمودند:
«در کشوری که قانون حکومت نکند
خصوصاً قانونی که قانون اسلام است
این کشور را نمی‌توانیم اسلامی حساب کنیم.» (۱۳۶۰.۰۳.۱۸)
قانون‌ستیزی، چه از سوی مسئولان عالی‌رتبه و چه از سوی رسانه‌ها و مشاهیر، خیانتی است به آرمان‌های انقلاب و خون شهیدان.
اکنون زمان بازگشت به روح قانون الهی و وجدان انقلابی است. همه‌ی ما – از مدیران تا معلمان، از هنرمندان تا خانواده‌ها – باید اجرای قانون را عبادتی الهی بدانیم. تنها در سایه‌ی این التزام است که جامعه به عزت، عدالت، رضای الهی و پیشرفت مادی خواهد رسید و مسیر پیشرفت و تمدن اسلامی هموار می‌شود.
《وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلا تَفَرَّقُوا》
به ریسمان الهی چنگ زنید و پراکنده نشوید؛ چرا که حبل‌الله، همان شریعت و قانون الهی است که جامعه را از سقوط نجات می‌دهد.
شعار قرآن و نهج‌البلاغه دادن، و در عمل خلاف آن رفتار کردن، جز تباهیِ ملّت ثمری نخواهد داشت.
یاعلی
مطرح شده در ۱۴۰۴.۸.۲
درس اخلاق - جلسه ۳۰۷
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید