بِسْمِ اللَّهِ النُّور
انتظار
پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، اندیشه‌ای باطل و انحرافی در باب «انتظار» در ذهن‌ها رسوخ کرده بود؛ گمان می‌بردند که مؤمنان باید در برابر طاغوت و ابرقدرت‌ها، خاموش، منفعل و بی‌تحرک باشند و سرنوشت خویش را به دست دیگران بسپارند!
اما روح خدا، امام خمینی رضوان‌الله‌علیه، با نفَس قدسی و دم عیسوی خود، این ملت را حیات دوباره بخشید و با تربیت سربازان عاشورایی، بیماری فلج‌کننده‌ی رخوت و انفعال را از جان امت برطرف ساخت.
این آفت تاریخی، بارها در امت‌های پیشین نیز رخ نموده است، چنان‌که قرآن کریم در داستان بنی‌اسرائیل، آن هنگام که از فرمان الهی روی گرداندند، می‌فرماید:
《قَالُوا يَا مُوسَىٰ إِنَّا لَن نَّدْخُلَهَا أَبَدًا مَّا دَامُوا فِيهَا فَاذْهَبْ أَنتَ وَرَبُّكَ فَقَاتِلَا إِنَّا هَاهُنَا قَاعِدُونَ》
گفتند: ای موسی! تا آنان در آن سرزمین‌اند، ما هرگز وارد نخواهیم شد؛ پس تو و پروردگارت بروید و بجنگید که ما همین‌جا نشسته‌ایم. (مائده، ۲۴)
افسوس که امروز، برخی از مدعیان جبهه‌ی حزب‌الله، گرفتار همین بیماری‌اند؛
نه تحلیل و بینشی در عرصه اجتماع و سیاست دارند،
نه گامی در میدان عمل برمی‌دارند!
چنان می‌پندارند که رهبر باید به جای آنان بیندیشد،
به جای آنان سخن بگوید،
به جای آنان موضع‌گیری کند،
به جای آنان در میدان جنگ ترکیبی با دشمنانِ دین و شرافت وارد شود،
به جای آنان فساد را نشانه رود،
به جای آنان مطالبه‌گری کند و هزینه دهد،
و خود، چون سپری در برابر تیرهای دشمنان بایستد،
و اینان تنها نظاره‌گر باشند!
ننگ باد بر آنان که بار رسالت و وظایف خویش را بر دوش امام می‌گذارند و از جهاد در راه حق می‌گریزند!
اللَّهُمَّ عَجِّلْ لِوَلِیِّكَ الفَرَجَ
یاعلی
مطرح شده در ۱۴۰۴.۶.۱۳ - حضرت آیت‌الله وفسی
درس اخلاق - جلسه ۳۰۷
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید