دعای پر فیض و شریف عرفه

هدف از این امور، صِرف انجام آن که نیست؛ بلکه مقدماتی دارد. هر آن کس که آن مقدمات را قبل از دعا، خوب انجام داده باشد، به وقتِ دعا، ثمره آن را خواهد دید و اگر انجام نداده باشد، دعایش بی‌ثمر است.

مثلاً کسی که وقتی موقعیت گناه پیش می‌آید، با علاقه گناه را انجام می‌دهد، یا کسی که گناه را ترک کرده، امّا در دلش باز هم میل و آرزوی آن گناه را داراست، به خاطر سابقه بدی که به وجود آورده است، در اینگونه معارف مانند نماز، دعای عرفه و کمیل و هر دعایی، ثمره آن را نخواهد دید. فقط مثل یک آدمی که به خودش، این امور را تحمیل می‌کند، به عبادت و دعا می‌پردازد.

البته درست است که همین هم خوب و دارای ثواب است، ولی چون تحمیلی است، ثمری ندارد.

ولی آن کسی که از قبل، مثل یک یا دو هفته یا چهل روز، درحالی که ده‌ها بار موقعیت گناه پیش آمده، امّا با عشق و علاقه به خداوند، گناه را ترک کرده است، این چنین شخصی وقتی که وارد این امور می‌شود، موفق خواهد شد.

اگر می‌خواهید چنین توفیقی پیدا کنید، باید در مثلِ امشبی توبه نصوح بکنید.

هر وقت انسان گریه کرده و توبه کند، احتمال اینکه از دعا بهره ببرد، وجود دارد. البته نیازمند به این است که انسان واقعاً عاشق خداوند شود، تا از این ادعیه لذّت ببرد. در غیر اینصورت، این ادعیه بر انسان تحمیل خواهد شد. مانند نماز که به اجبار و از روی ناچاری می‌ایستیم و می‌خوانیم.

مطرح شده در ۹۸.۵.۱۹