شادی!

بِسْمِ اللَّهِ النُّور

شادی!

شادی در مکتب اسلام، حقیقتی الهی و روح‌بخش است که تفاوتی آشکار با لودگی و هرزگی دارد. در تعالیم دین، ادخال سرور در قلوب مؤمنین به معنای برطرف کردن مشکلات، دستگیری از نیازمندان و کاستن اندوه مؤمنان است؛ نه سرگرم کردن مردم با سخنان یا رفتارهای بیهوده.

«إيّاكَ أَنْ تَذْكُرَ مِنَ الكَلامِ ما يَكونُ مَضْحَكاً، وَ إِنْ حَكَيتَهُ عَنْ غَيرِكَ.»
(نهج‌البلاغه، نامه ۳۱)
بپرهیز از اینکه سخنی بگویی که موجب خنده و سبک‌سری گردد - اگرچه از دیگری نقل کنی -.

روشن است که علم، ایمان و عمل صالح موهبتی الهی است که باید مایه شادی حقیقی انسان شود؛ نه خوشی‌های زودگذر و پوچ دنیوی.
قرآن کریم می‌فرماید:
《قُلْ بِفَضْلِ اللَّهِ وَبِرَحْمَتِهِ فَبِذَلِكَ فَلْيَفْرَحُوا هُوَ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ》(یونس، ۵۸)
بگو به فضل و رحمت خداست که باید شادمان شوند؛ این بهتر است از آنچه گرد می‌آورند.

همچنین حضرت امام خمینی رحمةالله‌علیه، شادی مبتنی بر موسیقی و مجالس لهو را مخالف مسیر معنوی انسان و مغایر با روح اسلام می‌دانستند. از نگاه ایشان، چنین شادی‌هایی جز غفلت و سقوط اخلاقی ثمری به همراه ندارد.

پس روشن است که شادی اسلامی، شادی‌ای پاک، معنوی و گره‌گشاست؛ شادی‌ای که در خدمت ایمان و اخلاق قرار می‌گیرد. اما شادی اهل لهو و لعب و اراذل، چیزی جز پوچی، غفلت و تباهی در پی ندارد، هرچند با هیاهوی کاذب، آن را امری عادی یا حتی دینی جلوه دهند.

اللهم اجعلنا من الفرحین بفضلك و رحمتك، و ارزقنا سروراً بطاعتك، و اجعل قلوبنا عامرة بذكرك، و لا تجعل فرحنا و لذّتنا فیما یبعدنا عنك یا أرحم الراحمین.