بِسْمِ اللَّهِ النُّور 

کوروش

در منشور کوروش (استوانه بابلی) او خود را برگزیدهٔ مردوک، خدای بابل، معرفی می‌کند؛ زیرا مردوک از بی‌کفایتی نبونید خشمگین شد و کوروش را برای آزادی بابل برگزید. کوروش در حکومت، به خدایان و آیین‌های محلی احترام می‌گذاشت: در بابل به مردوک، در یهودیه به یهوه، و در ایران احتمالاً به اهورامزدا.
در عهد عتیق کوروش جایگاه ویژه‌ای دارد. در کتاب‌های عزرا (۱:۱–۴) و اشعیا (۴۴:۲۸ و ۴۵:۱) او «برگزیده خداوند» معرفی شده و مأمور بازسازی معبد اورشلیم و آزادی یهودیان می‌شود. در اشعیا ۴۵:۱ آمده است:
«خداوند درباره کوروش، مسیحِ خویش، چنین می‌گوید: من دست راست او را گرفتم تا ملت‌ها را به حضور او تسلیم کنم.»

اما در نگاه قرآن، مقام عظیمی به ذوالقرنین داده شده است:
«قُلْنَا يَا ذَا الْقَرْنَيْنِ إِمَّا أَن تُعَذِّبَ وَإِمَّا أَن تَتَّخِذَ فِيهِمْ حُسْنًا» (کهف: ۸۶)

چنین جایگاهی مستلزم عصمت است؛ همان‌گونه که حضرت ابراهیم(ع) قهرمان توحید و بت‌شکنی بود و هرگز با جاهلیت سازش نکرد. بنابراین، آنچه درباره کوروش نقل شده، نشان می‌دهد او فرمانروایی زرنگ و زیرک بود و برای سلطه بر مردم به رنگ‌های گوناگون درمی‌آمد، نه شخصیتی معصوم.

یاعلی

مطرح شده در ۱۴۰۴.۶.۴ - حضرت آیت‌الله وفسی